De langste vakantie van mijn leven – de leerkrachten hebben er toch zó vaak op gehamerd – en ze begint me langzaamaan mijn voeten uit te hangen. Maandag 12 september (welja, ondertussen al  13 september), en gedurende 5/6  dagen heb ik geen klop uitgevoerd. Hmm, nu ik er bij nadenk, da’s nog niet zo lang. In ieder geval, na drie weken Zweden en vijf weken werk, voel ik me bovenal nutteloos. Dat is het woord dat me de voorbije vier dagen door het hoofd heeft gespookt. Geen uitzonderlijk plezier maken en geen geld verdienen. Ben wel tot het hoogste level (85) geraakt in World of Warcraft. Yay. Daar mag ik nu eens heel trots op zijn.
Punt is, ik wil terug naar school. Naar de universiteit, op mijn eigen kot, met ongelimiteerde vrijheid en internet. Ik wil, eerlijk waar, de boeken al hebben zodat ik ze al eens kan doorbladeren. Kijken hoeveel wiskunde ik nog moet inhalen. Maar daarvoor moet ik eerst aangesloten zijn bij een studentenclub. En wie weet hoe lang dat nog gaat duren.
Ik wil naar IKEA gaan en alle spullen kopen die me ook maar enigszins handig lijken (zoals de wasmand die ons  mama  overbodig vindt).  Ik wil nu eindelijk weten of ik al dan niet toegelaten zal worden tot twee extra vakken Zweeds, mijn lesrooster aanpassen en afprinten.
Maar in tussentijd zal ik nog wel wat gamen, dagelijks de site van de unief bekijken en alle to-have lijstjes in mijn hoofd blijven overlopen, om er toch maar zeker van te zijn dat ik niks ben vergeten.

Ik heb zo lang uitgekeken naar dit leven als student, het mag nu ook wel beginnen.

‘t Zit namelijk zo: ik haat het om mezelf als een toerist te voelen in een onbekend land. Waarschijnlijk omdat ik me gemakkelijk erger aan toeristen in België (allez, soms toch), maar punt is dus dat ik het zelf ook niet graag ben. Vandaar dat ik een beetje (heel erg) verontwaardigd was dat we voor onze eindejaarsreis naar Italië geen voorbereidende lessen Italiaans hadden gekregen. Op het laatste nippertje, in de bus ìn Italië, kregen we een boekje met zo’n paar zinnetjes die wel van pas zouden kunnen komen. En weet je wat? Dat is nu nét wat toeristen typeert in mijn ogen. Die staan dan zo in een winkel, kijken de mensen niet aan maar lopen rond met een klein boekje in hun hand waarin ze frantically in beginnen te bladeren wanneer er tegen hen gesproken wordt. ‘Esta… es una sell… sello?’ Beetje lachwekkend, vind ik zelf.

Maar dus, ik voel mezelf niet graag zo belachelijk. Zelfs als de andere het niet belachelijk vindt. Mogelijk is dat één van de factoren waarom ik Zweeds ben beginnen leren, zodat ik alvast geen boekje bij de hand moet houden.
Dus hoe meer ik me ‘één van de mensen´ begin te voelen, hoe beter. Vandaar dat ik best wel tevreden was dat ik de laatste keer dat ‘k naar Zweden ben gegaan, helemaal alleen tot bij mijne Zweed thuis ben gegaan. En hoe verder je gaat, hoe meer Zweeds je je voelt.
In de luchthaven: volledig Belg (papa staat er nog bij, we kijken samen naar andere mensen met andere talen).
Op het vliegtuig: één van de mensen met een connectie met Zweden (weinig contact, iedereen is anoniem voor elkaar).
Op de bus van de Zweedse luchthaven naar Stockholm: iets meer Zweeds (de Zweedse taal overheerst, ik ben een stille toeschouwer).
In Stockholm met de koffer: een toerist (bah. Postkaartjes kopen en met groot geld betalen omdat je niet snel de waarde van kleine centjes kan onderscheiden).
Op de trein en bus naar ‘huis’: grotendeels Zweeds (wel een koffer maar stil en alleen – kan gemakkelijk doorgaan voor een gewone inwoner, nietwaar?).

En per stap voel ik me een klein beetje gelukkiger worden, want dan voel ik me een klein beetje Zweedser.

Dag 4 van 24 momenteel (dag van vertrek meegerekend, hoewel die eigenlijk niet de moeite is).
De reden dat ik op dit moment een blogje typ, is (net zoals de laatste keer) omdat ik alleen ‘thuis’ zit en niets beters te doen heb. Of eigenlijk wel. In ‘t kort: mijne Zweed zal 5-6 dagen per week moeten gaan werken. Bijgevolg heb ik me voorbereid op de lange uren die me te wachten staan. De eerste 3 uren vandaag werden gevuld door slapen (2 uur), opstaan en aankleden etc. (halfuur?) en de afwas doen. Altijd een geliefde bezigheid wanneer ik in Zweden op m’n eentje niets zit te doen. Niet nutteloos zijn geeft een goed gevoel . ‘k Ben ondertussen ook al mijn lijstje begonnen met uitgaven. Deze keer opgesplitst in eigen uitgaven en dingen die ik moet terugbetalen. De reden waarom ik ook maar eigen uitgaven héb (normaal gezien laat ik mijne Zweed eerst alles betalen en betaal ik mijn deel – meestal pas de volgende keer dat ik langskom – terug) is dat ik op mijn eentje (op mijn ééntje!) van de luchthaven naar het huis van zijn mama ben gereisd, en onderweg in Stockholm de tijd heb genomen om mezelf een boek aan te schaffen en een aantal postkaarten. Oh, en een hotdog met een veel te klein broodje en eigenlijk veel te veel vlees. En te weinig ketchup. Ah juist, nog een uitgave die ik vergeten was op te schrijven.
(schrijft op)
Momenteel resteert er nog 1 uur en een tiental minuten voordat hij thuiskomt. Waarmee ik de komende weken de lege uren nog zal vullen: postkaartjes schrijven (postzegels kopen) en verzenden, gamen (hihi), boeken lezen (Darwin in de supermarkt en Den allvarsamma leken en in hoge nood het Zweedstalige Nieuwe Testament), Zweeds leren (aan de hand van 3 verschillende boeken, waarvan één uit Stockholm), Japans leren (als ik er goesting in heb, via internet), statistiek leren (via een voorbereidende cursus van de unief op internet) en series/films kijken. Dat is het zowat, en ik denk – hoop – dat het me lang genoeg zal kunnen blijven boeien. Zal wel. Toch?

En om een deel van de inhoud van een vorige post te herhalen: het aantal bomen hier blijft me gewoon verbazen! Uitzicht op een mooie kersenboom in de tuin, ja, dat ook, maar wanneer je op snelwegen rijdt wordt de horizon telkens gevormd door bomen, langs alle kanten. En dan kan ik gewoon niet anders dan glimlachen in het oneindige, want dan weet ik dat ik in Zweden ben. *happy sigh*

Op weg naar de tram en trein (nog voor de rit naar Gent, dus), tijdens mijn wandeling in het park, vroeg ik mij af wat andere wandelaars van mij zouden denken. Ik hoopte stiekem dat het zo goed was, dat moeders tegen hun stoute kleuter zouden zeggen: ”t Is te hopen dat jij later ook zo flink zal zijn!’ of iets in die aard. Ik wilde een voorbeeldfunctie hebben.
Wat natuurlijk een absoluut belachelijke gedachte was, want 1. ik was maar een gewone wandelaar, en andere mensen zouden me niet eens opmerken, en 2. hoe zouden mensen me door mijn ‘loopje’ in het park een voorbeeldfunctie kunnen aanmeten?

Ik ben nog niet groot, maar ben ook niet meer zo klein. De gulden middenweg, of is het beter om jezelf in één duidelijke categorie te kunnen plaatsen? Ik weet het niet. ‘k Zal het waarschijnlijk wel ontdekken wanneer het toch al te laat is.

Ahja, ik was met mijn uitstelgedrag begonnen. Wel, no big deal, really. Ik moet nog een 500-bladzijden-tellend boek lezen (nog 450 blz te gaan!) en ik hoorde het themalied van de Pirates of the Carribean. En toen had ik geen goesting meer.
Maar natuurlijk is dat lied nu gedaan. Terug naar schoolwerk. Big yay.

Ik kijk niet bepaald uit naar morgen, aangezien die de hervatting van een routine betekent waarbij vrije tijd een zeer kostbaar gegeven is. Maar nog minder kijk ik uit naar het moment van slapengaan. Hoewel ik vandaag al enkele uurtjes ronkend in een vliegtuig- of autostoel heb doorgebracht, heb ik niet voldoende slaap gehad om te zeggen dat ik nog wakker ben.
Wacht, die zin is gewoon absoluut niet logisch meer. Punt is: ik ben moe. (Vandaag de zinnen die niet altijd kloppen). 
Ik wil gerust mijn oogjes dichtdoen en verre reizen maken in mijn dromen (zelfs als dat betekent dat het dan sneller morgen is), maar daar ligt tevens het probleem: verre reizen.

Ik ben de voorbije anderhalve week zo gewend geraakt aan het in slaap vallen naast een ander lichaam, aan het constant bij die persoon zijn en gewoon te kunnen genieten van het bij elkaar zijn, dat die eerste eenzame nacht opnieuw zo ongemakkelijk en… gewoon eenzaam voelt, als had ik het nooit eerder gedaan.

Oké, ik heb geen flauw idee of het idee zo’n beetje is overgekomen. Niet dat het zo belangrijk is. Maar toch.

Bleh. Ik kijk enorm op tegen… de toekomst, denk ik. De nabije toekomst. Plusminus 6 maanden. Met één (of enkele?) tussenpoze(n) van een weekend.
‘k Vraag me af of het iedereen wel eens overkomt, dat één bepaalde persoon je hele leven lijkt te… hm… te ondersteunen? Nee, da’s niet het woord. Te zijn komt meer in de buurt. Of misschien heeft iedere persoon wel zo’n focus. Workaholics hebben hun werk, shopaholics hebben whatever ze maar kopen… en dan zijn er die snuiters die een persoon als middelpunt hebben.

Ach, waarom blijf ik toch proberen? De mayonaise in dees koppeke begint maar nie te draaie. (met dank aan de leerkracht natuurwetenschappen voor deze uitspraak, nvdr.)
Ik ga andere dingen doen, waarbij hersenloosheid en wakkerheid voorwaarden zijn. Wat dat dan ook moge zijn.

In plaats van een flinke meid te zijn en mijn examens voor te bereiden – of op z’n minst nog wat slaap in te halen – ben ik weer aan het schrijven geslagen. Overmorgen is het eerste examen, en ik spendeer veel te belangrijke tijd aan veel te onbelangrijke zaken.
Zoals een verhaal dat nergens op trekt, nergens toe leidt en eigenlijk als puur vermaak geldt. En vermaak is nu net wat ik niét nodig heb. Of verdien.
Ik heb me vandaag al veel te veel gerelaxed. Uitgeslapen tot na de middag, naar de Colruyt geweest voor examenvoeding (dit jaar bestaande uit Cola, kokosnootrotsjes en een tijgerrol) en nieuwe DVD’s gaan halen bij de bib. Mijn obsessie heeft me uiteraard opnieuw in de Zweedse richting gedreven, maar aangezien ik de interessantste zweedstalige films al gekopieerd heb, moest ik het doen met engelstalige films met zweedstalige ondertiteling. Oh, en één Deense film. Ya never know.

In ieder geval. Ik heb me al uitgebreid ontspannen vandaag, en toch kreeg ik enkele uren geleden de aandrang om verder te schrijven aan een verhaal dat waarschijnlijk niemand wil lezen en vooral als herinnering dient (ja, mijn geheugen blijkt niet meer zo goed te zijn. En sommige dingen moeten nu eenmaal zo goed mogelijk herroepen kunnen worden). En tóch ben ik wel een heel klein beetje trots op mezelf als ik kan zeggen ‘het verhaal heeft dan toch al wel 67 bladzijden in A5′.

Voilà. Dat hebben we dan ook al gehad.
Verder: de vliegtuigtickets voor de kerstvakantie zijn betaald, dus ik zal me eindelijk eens echt fatsoenlijk moeten aankleden, of ik bevries in die temperaturen van/tot -20°C gaan (ofzo. Niet veel ruimte om ditmaal teleurstellend te zijn).
Nog 25 – nee, ondertussen 24 – dagen. De examens zijn vaak een moment van ‘bezinning en ontspanning’ voor mij (geen lessen op school, geen muziekschool…), maar dit jaar mogen ze snel voorbij zijn.
Ik heb koudere oorden om naartoe te gaan!

Nog 10 dagen voor de examens beginnen.
Nog 4 dagen voor de paper af moet zijn, ik mijn laatste stage met evaluatie heb en examen Zweeds heb.
Nog veel te veel dagen die nutteloos worden door allerlei zaken.

Ik krijg zin om namiddagen van school te spijbelen om examens voor te bereiden – maar dat is nu ook niet echt een goed idee, mijns inziens.
Bestaat er niet zo’n regel die zegt ‘de week voor de examens mag er geen huiswerk meer gegeven worden’? Vanaf wanneer gaat iemand daar dan ook echt waarde aan hechten?

En opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw
en opnieuw en opnieuw en opnieuw
Wie kan het wat schelen
Zo zijn er zovelen

En daar eindigde het dan zowat. Enfin. De titel heeft dus meer betekenis dan ik zelf dacht dat het zou hebben. ‘t Was vrij willekeurig gekozen. Of… of misschien is het mijn onderbewustzijn die de link al legde! *trekt grote ogen en staart bewilderd in de verte* Of is het bewilderd? Is het wel een bestaand nederlandstalig woord? Ja toch? Of niet?
Njah. Mijn punt: weinig slaap en veel koffie heeft de voorbije paar uur een frenzy gekickstart. Ofzo. Waardoor ik – klaarblijkelijk – vreemd gedrag stel. Zoals een blog schrijven. Hoewel dat ook niét zo verbazingwekkend is; aangezien de pushy boyfriend zelfs in een illegale blog (ofzo) aandringt meer te schrijven. Hoewel dat meestal het tegenovergestelde effect heeft. Denk ik. Denk ik niet. Denk ik.

Zucht.

Back to the daily news. Zoals de boyfriend al geannounced heeft (verbastering of zoiets, dus geen schuin lettertype – hoewel het officieus is. Duh) ben ik veilig en wel teruggekomen van een reis naar Zweden (voor de luie lezer die het nog niet gelezen heeft: klik hier). Vanaf het moment dat ik aankwam (of zelfs nog in de lucht hing) was ik al zinnen aan het vormen die hier plaats zouden nemen. Ergens. Wel, op z’n minst twee: ‘Het eerste wat ik zag van Zweden, waren bomen. Zo ver de horizon reikte: boom, boom, boom, boom en nog meer bomen. Met een glimlach liep ik met stevige tred het vliegveld tegemoet.’
Of iets in die aard, in ieder geval.
Ik zou lang, lang, héél lang kunnen vertellen over hoe het was, maar dat zou de gemiddelde persoon met verstand doodvervelen.
Daarom, enkele kleine opmerkingen: het was er helemaal niet koud! (sadface) In het begin toch niet. En geloof me, dat was teleurstellend. In zekere zin. Het is een logische link, toch? Zweden <-> koud. En het was verdomme even warm als België! Zat ik daar met drie lagen kleding over elkaar te lopen, terwijl ik perfect op één laag zou kunnen overleven.
Op zich is dat helemaal niet zo belangrijk, maar de temperatuur is iets waar ik me in zekere zin zorgen over had gemaakt, en dus voor had getraind (“Ben alvast aan het oefenen om tegen de kou te kunnen (bij 15°C in een shirt met korte mouwen – zonder jas – naar school gaan).” – blog van 17 september). En ‘t was nergens voor nodig. Oké, later bleek van wel, toen het begon te vriezen. Maar in het begin was ik toch teleurgesteld.
De tweede opmerking die ik wilde behandelen waren de bomen, maar daar ben ik dus al zo’n beetje vanaf. Conclusie: overal zijn er bomen, behalve in de centra van steden.
Opmerking drie… uhm… ahja, ik ben ziek geworden. Blaasontsteking. Na ongeveer 2,5 dagen op vakantie te zijn geweest. En nee, het ging niet vanzelf weg. Maar ondanks de braakneigingen is de kwaliteit van mijn vakantie er niet al te ver op achteruitgegaan. Met dank aan mijne Zweed. Omdattietochzoliefis! Stiekem dan. Ofzo.

Om één of andere reden ben ik in de muziek van de jaren veel-te-lang-geleden gedoken (in vergelijking met mijn huidige stijlen muziek dan), waardoor liedjes als ‘Het is een nacht – Guus Meeuwis’ en ‘Je hoeft niet naar huis vannacht – Marco Borsato’ reeds de revue zijn gepasseerd.
En aangezien ik door mijn hardnekkig uitstelgedrag nog altijd niet ben begonnen aan de opdracht ‘literaire wellness’ voor repertoirestudie, noch het liedje ‘Yellow submarine – The Beatles’ heb doorgespeeld voor combo, noch mijn haar heb gewassen (wat ik toch eigenlijk gisteren al had moeten/willen doen) loop ik de kans om ook deze keer ergens te laat mee te zijn. In volgorde van prioriteit: literaire wellness, haar wassen, liedje. Dus hoogstwaarschijnlijk zal ik onvoorbereid in combo aankomen met vettig haar. Máár ik zal een tekst over literaire wellness hebben. Al gaat het op geen zak trekken. Maar who cares?

Tijd om niet meer uit te stellen. Niet meer uit te stellen. Uit. Te. Stellen.
…
Ik heb zin in een koekje. Koek-je. Mama? Koekje?
(merk tevens op dat de koffie zijn effect nog niet verloren heeft)
(merk tevens op dat ik nog steeds aan het uitstellen ben)
Oké oké, ik ga al. Ik gaaaaaaaaaa al!

Någon glömde visst att logga ut från sin blogg när dom var här i Sverige. Det är inte bra, för då händer lätt saker som detta. Du är också väldigt inaktiv på att skriva, gör det mera!

Jag måste säga att det är ganska svårt att förstå vad det är man ska trycka på dock…men jag tror det löste sig. Satt och brainstormade ideer med Billy, fast vi kom inte fram till nått bra. Tänkte från första början vara elak och skriva massa pinsamma saker här, men tror inte det skulle vara uppskattat. Så detta är väl mer ett meddelande om din FAIL och att du kanske ska tänka på det när du sitter vid en dator som någon annan än jag kan skriva saker på.  :p

Yea, by the way. That was Swedish if all you other Simlish speaking people didn’t get that. So try google translate if you wanna make any sense out of it, because this is kinda like revenge because I don’t understand shit what a I read (mostly). And just to clarify I’m “de Zweed” if that’s the right way to write it…but who cares anyway? Let’s end this with a smile.

Two norwegians were telling swedish jokes. “Do you know how to save a swede from drowning?” the one said. “No,” his friend said after a little while. The first norwegian grinned, “Oh, That`s good.”

And here’s a lesson in Swedish, you can find the rest on youtube.