Wake me up when September ends

… of doe dat toch maar niet!
Het gevoel dat je hebt op 1 september, wanneer de Quick leeg is en facebook overheerst wordt met statussen van ‘bleh, vroeg opstaan!’ en je daar zelf tussen staat, wetende dat je zo lang kan uitslapen als je wil… da’s toch geweldig?

De langste vakantie van mijn leven – de leerkrachten hebben er toch zó vaak op gehamerd – en ze begint me langzaamaan mijn voeten uit te hangen. Maandag 12 september (welja, ondertussen al 13 september), en gedurende 5/6 dagen heb ik geen klop uitgevoerd. Hmm, nu ik er bij nadenk, da’s nog niet zo lang. In ieder geval, na drie weken Zweden en vijf weken werk, voel ik me bovenal nutteloos. Dat is het woord dat me de voorbije vier dagen door het hoofd heeft gespookt. Geen uitzonderlijk plezier maken en geen geld verdienen. Ben wel tot het hoogste level (85) geraakt in World of Warcraft. Yay. Daar mag ik nu eens heel trots op zijn.
Punt is, ik wil terug naar school. Naar de universiteit, op mijn eigen kot, met ongelimiteerde vrijheid en internet. Ik wil, eerlijk waar, de boeken al hebben zodat ik ze al eens kan doorbladeren. Kijken hoeveel wiskunde ik nog moet inhalen. Maar daarvoor moet ik eerst aangesloten zijn bij een studentenclub. En wie weet hoe lang dat nog gaat duren.
Ik wil naar IKEA gaan en alle spullen kopen die me ook maar enigszins handig lijken (zoals de wasmand die ons mama overbodig vindt). Ik wil nu eindelijk weten of ik al dan niet toegelaten zal worden tot twee extra vakken Zweeds, mijn lesrooster aanpassen en afprinten.
Maar in tussentijd zal ik nog wel wat gamen, dagelijks de site van de unief bekijken en alle to-have lijstjes in mijn hoofd blijven overlopen, om er toch maar zeker van te zijn dat ik niks ben vergeten.

Ik heb zo lang uitgekeken naar dit leven als student, het mag nu ook wel beginnen.