Ben ik nu groot, mama?

Al ettelijke maanden heb ik het gevoel dat de tijd begint te korten – met alles dan, bedoel ik. Het dichtst bij het heden ligt het prombal. Een kleine bron van stress, want ik denk dat we er iets heel mooi van kunnen maken, maar we zullen er – zeker de laatste paar weken – nog veel moeite en tijd in moeten steken.
Iets verder weg ligt het einde van een tijdperk en het begin van een nieuw: de overgang van middelbaar naar universiteit. In tegenstelling tot wat ik van de mensen hoorde die reeds hogere studies volgen – namelijk dat het laatste jaar heel snel lijkt te gaan – voelt het bij mij alsof dit jaar er zelfs gewoon niet echt meer ís. Alles wat ik dit jaar doe, is in functie van mijn hogere studies. Vooruitwerken met statistiek en kansberekeningen, zoeken naar een kot, tegen iedereen die er maar naar vraagt zeggen dat ik Psychologie in Gent ga doen – met zo’n trotse toon, van ‘kijk eens, nu ben ik toch al groot, hé?’; alles dat maar met hogere studies te maken heeft, vindt dit jaar plaats. Dit is voor mij geen zesde middelbaar, maar een pre-universitair jaar.
Vandaag ben ik dan ook met vriendin S., waar ik volgend jaar een kot mee zal delen, één van de opties gaan bezichtigen – en wat ons betreft, is de keuze gemaakt. Maar wij maken de keuze niet, aangezien we niet (alles) zelf betalen.
Samengaand met al deze voorbereidingen komt het gevoel van ‘groot’ te zijn. Zo ook wanneer S. en ik vandaag op de trein op weg naar Gent zaten. Jawel, mijn eerste keer op een trein zonder begeleiding! En dan krijg je zo dat warm gevoel in je buik, dat gevoel dat je nu de wereld aankan. Niets is minder waar, natuurlijk. Dat werd tevens bewezen, wanneer we een tweetal uren later voor de deur van het vermoede kot stonden (vermoede, want het zag er écht wel uit als een woning met twee verdiepingen i.p.v. één met drie verdiepingen, zoals in de omschrijving stond). Twijfels over hoe je op een beleefde manier zou kunnen vragen of we aan het juiste adres waren, wie op de bel zou drukken en het woord zou voeren… dan ben je net weer zes jaar. Met een serieus gekrompen ego.
Maar we zijn dat toch binnen geraakt, en hebben voor onszelf besloten dat dit kot al het eindpunt zou mogen zijn (ik bedoel, een bubbelbad én een ligbad!).

Op weg naar de tram en trein (nog voor de rit naar Gent, dus), tijdens mijn wandeling in het park, vroeg ik mij af wat andere wandelaars van mij zouden denken. Ik hoopte stiekem dat het zo goed was, dat moeders tegen hun stoute kleuter zouden zeggen: ”t Is te hopen dat jij later ook zo flink zal zijn!’ of iets in die aard. Ik wilde een voorbeeldfunctie hebben.
Wat natuurlijk een absoluut belachelijke gedachte was, want 1. ik was maar een gewone wandelaar, en andere mensen zouden me niet eens opmerken, en 2. hoe zouden mensen me door mijn ‘loopje’ in het park een voorbeeldfunctie kunnen aanmeten?

Ik ben nog niet groot, maar ben ook niet meer zo klein. De gulden middenweg, of is het beter om jezelf in één duidelijke categorie te kunnen plaatsen? Ik weet het niet. ‘k Zal het waarschijnlijk wel ontdekken wanneer het toch al te laat is.

~ door lisabeertje op 10/03/2011.