Terug naar de routine. Sigh.

Een dikke twee weken zonder school - waarvan twaalf dagen doorgebracht in Winter Wonderland – hebben me de rust gegeven waarvan ik zelf toch wel vind dat ik ze verdiend heb. Of die ik toch op z’n minst nodig had.

Ik kijk niet bepaald uit naar morgen, aangezien die de hervatting van een routine betekent waarbij vrije tijd een zeer kostbaar gegeven is. Maar nog minder kijk ik uit naar het moment van slapengaan. Hoewel ik vandaag al enkele uurtjes ronkend in een vliegtuig- of autostoel heb doorgebracht, heb ik niet voldoende slaap gehad om te zeggen dat ik nog wakker ben.
Wacht, die zin is gewoon absoluut niet logisch meer. Punt is: ik ben moe. (Vandaag de zinnen die niet altijd kloppen). 
Ik wil gerust mijn oogjes dichtdoen en verre reizen maken in mijn dromen (zelfs als dat betekent dat het dan sneller morgen is), maar daar ligt tevens het probleem: verre reizen.

Ik ben de voorbije anderhalve week zo gewend geraakt aan het in slaap vallen naast een ander lichaam, aan het constant bij die persoon zijn en gewoon te kunnen genieten van het bij elkaar zijn, dat die eerste eenzame nacht opnieuw zo ongemakkelijk en… gewoon eenzaam voelt, als had ik het nooit eerder gedaan.

Oké, ik heb geen flauw idee of het idee zo’n beetje is overgekomen. Niet dat het zo belangrijk is. Maar toch.

Bleh. Ik kijk enorm op tegen… de toekomst, denk ik. De nabije toekomst. Plusminus 6 maanden. Met één (of enkele?) tussenpoze(n) van een weekend.
‘k Vraag me af of het iedereen wel eens overkomt, dat één bepaalde persoon je hele leven lijkt te… hm… te ondersteunen? Nee, da’s niet het woord. Te zijn komt meer in de buurt. Of misschien heeft iedere persoon wel zo’n focus. Workaholics hebben hun werk, shopaholics hebben whatever ze maar kopen… en dan zijn er die snuiters die een persoon als middelpunt hebben.

Ach, waarom blijf ik toch proberen? De mayonaise in dees koppeke begint maar nie te draaie. (met dank aan de leerkracht natuurwetenschappen voor deze uitspraak, nvdr.)
Ik ga andere dingen doen, waarbij hersenloosheid en wakkerheid voorwaarden zijn. Wat dat dan ook moge zijn.

~ door lisabeertje op 09/01/2011.