En opnieuw en opnieuw en opnieuw…

Om te beginnen met enkele aanwijzingen: bij de titel dient men de melodie van het liedje ‘Ik wil je – De Kreuners’ te denken. Hmm *gets lost in thought*. Zou het toeval zijn dat het dat liedje is? De enige regels tekst die ik me op het moment zelf kon herinneren waren:

En opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw
en opnieuw en opnieuw en opnieuw
Wie kan het wat schelen
Zo zijn er zovelen

En daar eindigde het dan zowat. Enfin. De titel heeft dus meer betekenis dan ik zelf dacht dat het zou hebben. ‘t Was vrij willekeurig gekozen. Of… of misschien is het mijn onderbewustzijn die de link al legde! *trekt grote ogen en staart bewilderd in de verte* Of is het bewilderd? Is het wel een bestaand nederlandstalig woord? Ja toch? Of niet?
Njah. Mijn punt: weinig slaap en veel koffie heeft de voorbije paar uur een frenzy gekickstart. Ofzo. Waardoor ik – klaarblijkelijk – vreemd gedrag stel. Zoals een blog schrijven. Hoewel dat ook niét zo verbazingwekkend is; aangezien de pushy boyfriend zelfs in een illegale blog (ofzo) aandringt meer te schrijven. Hoewel dat meestal het tegenovergestelde effect heeft. Denk ik. Denk ik niet. Denk ik.

Zucht.

Back to the daily news. Zoals de boyfriend al geannounced heeft (verbastering of zoiets, dus geen schuin lettertype – hoewel het officieus is. Duh) ben ik veilig en wel teruggekomen van een reis naar Zweden (voor de luie lezer die het nog niet gelezen heeft: klik hier). Vanaf het moment dat ik aankwam (of zelfs nog in de lucht hing) was ik al zinnen aan het vormen die hier plaats zouden nemen. Ergens. Wel, op z’n minst twee: ‘Het eerste wat ik zag van Zweden, waren bomen. Zo ver de horizon reikte: boom, boom, boom, boom en nog meer bomen. Met een glimlach liep ik met stevige tred het vliegveld tegemoet.’
Of iets in die aard, in ieder geval.
Ik zou lang, lang, héél lang kunnen vertellen over hoe het was, maar dat zou de gemiddelde persoon met verstand doodvervelen.
Daarom, enkele kleine opmerkingen: het was er helemaal niet koud! (sadface) In het begin toch niet. En geloof me, dat was teleurstellend. In zekere zin. Het is een logische link, toch? Zweden <-> koud. En het was verdomme even warm als België! Zat ik daar met drie lagen kleding over elkaar te lopen, terwijl ik perfect op één laag zou kunnen overleven.
Op zich is dat helemaal niet zo belangrijk, maar de temperatuur is iets waar ik me in zekere zin zorgen over had gemaakt, en dus voor had getraind (“Ben alvast aan het oefenen om tegen de kou te kunnen (bij 15°C in een shirt met korte mouwen – zonder jas – naar school gaan).” – blog van 17 september). En ‘t was nergens voor nodig. Oké, later bleek van wel, toen het begon te vriezen. Maar in het begin was ik toch teleurgesteld.
De tweede opmerking die ik wilde behandelen waren de bomen, maar daar ben ik dus al zo’n beetje vanaf. Conclusie: overal zijn er bomen, behalve in de centra van steden.
Opmerking drie… uhm… ahja, ik ben ziek geworden. Blaasontsteking. Na ongeveer 2,5 dagen op vakantie te zijn geweest. En nee, het ging niet vanzelf weg. Maar ondanks de braakneigingen is de kwaliteit van mijn vakantie er niet al te ver op achteruitgegaan. Met dank aan mijne Zweed. Omdattietochzoliefis! Stiekem dan. Ofzo.

Om één of andere reden ben ik in de muziek van de jaren veel-te-lang-geleden gedoken (in vergelijking met mijn huidige stijlen muziek dan), waardoor liedjes als ‘Het is een nacht – Guus Meeuwis’ en ‘Je hoeft niet naar huis vannacht – Marco Borsato’ reeds de revue zijn gepasseerd.
En aangezien ik door mijn hardnekkig uitstelgedrag nog altijd niet ben begonnen aan de opdracht ‘literaire wellness’ voor repertoirestudie, noch het liedje ‘Yellow submarine – The Beatles’ heb doorgespeeld voor combo, noch mijn haar heb gewassen (wat ik toch eigenlijk gisteren al had moeten/willen doen) loop ik de kans om ook deze keer ergens te laat mee te zijn. In volgorde van prioriteit: literaire wellness, haar wassen, liedje. Dus hoogstwaarschijnlijk zal ik onvoorbereid in combo aankomen met vettig haar. Máár ik zal een tekst over literaire wellness hebben. Al gaat het op geen zak trekken. Maar who cares?

Tijd om niet meer uit te stellen. Niet meer uit te stellen. Uit. Te. Stellen.
…
Ik heb zin in een koekje. Koek-je. Mama? Koekje?
(merk tevens op dat de koffie zijn effect nog niet verloren heeft)
(merk tevens op dat ik nog steeds aan het uitstellen ben)
Oké oké, ik ga al. Ik gaaaaaaaaaa al!

~ door lisabeertje op 16/11/2010.