You now have 2 wishes left

Ken je dat gevoel, wanneer je eindelijk datgene hebt, waar je al eeuwen (of zo lijkt het toch) naar smacht? Die aangename warmte die zich in je borstkas verspreidt wanneer je denkt aan het eeuwige geluk dat het je brengt? Het verlangen hebben om er altijd naar te kijken of mee te werken of zoiets, naargelang het object van geluk – en geïrriteerd zijn wanneer dat niet kan, door school of werk of slapen of… Je weet wel wat ik bedoel.

De voorbije 5 dagen heb ik dat gehad. Eindelijk, eindelijk, heb ik mijn eigen laptop.
Toen ik een veertigtal minuten geleden van school naar huis fietste, prees ik mezelf opnieuw gelukkig – mijn ‘droom’ (zoals ik er vele heb, maar dat even terzijde) was uitgekomen.

Kom ik thuis, wil ik mijn splinternieuwe tweedehandse laptop gebruiken. Duh. Maar dan!
Muziek is altijd een aangenaam gegeven om me mee bezig te houden wanneer ik op de laptop of de computer bezig ben, dus ik klik op een link van een liedje dat onze papa nog op de bass had moeten spelen. Media Player opent… en geeft een foutmelding.
Boem, plats, klabam! Droom in stukken.
Terwijl ik naar de scherven kijk, die ooit mijn toekomst hadden betekend, besluit ik dat het leven niet zo eerlijk is. Mijn filosofische opvatting (hee, ik leer dus tóch iets op school!) is dat je in één leven evenveel geluk als ongeluk hebt – ook al heb je het de helft van de tijd niet door.
Wel, ik had mijn geluk gehad. 5 mooie dagen lang. ‘t Was blijkbaar genoeg geweest. Dat was alles dat ik mocht hebben.

‘t Is natuurlijk niet zo, dat zonder muziek mijn laptop niets meer waard is. Hij is alleen in waarde gedaald. Gaat me €100 kosten om die terug op te krikken. Yay…

Wel, ik moet ervandoor. Ik heb nog een leven in de muziekschool. Nogmaals, en dit keer allemaal tezamen: yay…

Prietpraat

Het is alweer bijna twee weken geleden dat er nog een blog is verschenen, en het is met moeite dat ik opnieuw zinnen produceer. Vraag me niet hoe het komt – luiheid? Geen tijd? Geen inspiratie? – want ik weet het zelf niet. Zoals dat vaak voorkomt bij beroepsmisvorming (sinds wanneer is blogs schrijven dan een beroep geworden?) overkomt me iedere dag minstens twee keer iets waarvan ik denk: opschrijven! Gooi het op het internet! En toch… het komt er maar niet van. Met als gevolg dat ik vergeet wat ik nu eigenlijk wou vertellen, op een moment dat het er wel van komt. Ik zou op dit moment veel nuttigere dingen kunnen doen (boekje lezen voor Nederlands, met nadruk op het verkleinende -je), maar ik doe het niet. Bah.

Dus, de dingen die ik wilde vertellen zijn grotendeels weggevaagd door de tijd etc… oh. Wel, wel – kijk eens aan. Er bestaan dan toch nuttige uithoeken van mijn brein. Ik weet nog wat (op dit moment zucht de lezer en mompelt tegen het scherm: ‘Hier gáán we weer.’)!
Uiteraard is het niet zo ongewoon dat bronnen van stress vergeten worden. Stressbronnen hebben immers de irritante neiging om iedere twaalf minuten recht te staan en met de armen te zwaaien, joelend: ‘Joehoe! Kijk naar mij, hier ben ik! Ondertussen ben ik al twaalf minuten dichterbij gekomen. ‘k Ben er bijna, vergeet me niet!’
De ongeïnteresseerde lezer heeft al weggeklikt, de lezer met iets meer uithoudingsvermogen heeft besloten nog maar een beetje moeite te doen.
Waar heb ik het over? Mensen die in mijn nabije omgeving leven hebben het al door: het lerarenconcert in CC Merksem, 23 januari. Een lerarenconcert dat officieel een Bigband-en-Comboconcert is. En de Bigband waar ik in zit doet uiteraard mee.
Het evenement gaat door in de hal, wat er meestal op wijst dat het allemaal eerder onbeduidend is. Jammer genoeg ben ik vorig jaar of twee jaar geleden eens komen kijken. Enkel al het idee aan het aantal mensen dat zich op de eerste verdieping schaart om een beter zicht te hebben, doet de haren op mijn armen rijzen. Brr.

‘t Tweede punt dat ik – tegen alle verwachtingen in – nog wist te onthouden, is dat België eigenlijk een mini-Japan is.
Ook de moedige lezer heeft nu afgehaakt, de lezer die klaarblijkelijk niets beters te doen heeft fronst de wenkbrauwen. Mini-Japan? What the hell?
Jah, op één van mijn iets minder doodnormale momenten moest ik daar eens aan denken. Wij westerlingen vinden het toch oh-zo-vreemd dat het in Japan verboden is om emoties te tonen? Geen glimlach, geen traan, geen gebijt op de onderlip. Wat voor een onderdrukkende, melancholische (in mijn ogen toch) wijze van leven is dat toch?
Wel… eigenlijk is België niet zo heel veel beter. Oké, lachen mag. Je mag ook eens een traantje laten – on occasion. Maar doe het toch maar liever niet. Zo ben je niet mans genoeg, of je doet flauw. Kwaad zijn mag, maar niet te lang. Dan stel je je aan.
In de lagere school ging er iemand op je teen staan, en de tranen sprongen in je ogen van pijn. Ben je toen nooit uitgelachen geweest? Nooitnooitnooit?
Jawel, ik denk het wel. Allez, ikke toch. Ik hoor je argument al komen: kinderen van de lagere school zijn toch niet vaak lief voor elkaar? Ze zijn trouwens nog niet eens volwassen, ze weten niet hoe ze zich moeten gedragen.
Maar wáárom doen ze het dan? Is de lagere school dan geen maatschappij op zich? Hebben ze al die dingen dan niet van hun ouders gezien en nagedaan?
Het enige verschil met later is dat de mensen zich beter kunnen inhouden (opnieuw: allez, ikke toch). Voorbeeldje: ik ben gekwetst en gefrustreerd, maar kijk de andere kant op en doe alsof het me niet kan schelen. Het valt niet eens op.
Buiten lachen is er één ding dat nog wel toegestaan is, iets waar ik dus niet in ‘getraint’ ben. Zenuwachtigheid. Zenuwen zijn toegestaan, en soms zelfs vereist. Een moeilijk examen van geschiedenis? Zenuwen hebben jij, of je bent vreemd.
Het is allemaal wel heel… extreem verwoord, eigenlijk. Maar het is iets waar ik eens aan moest denken.
De lezer zonder tijdverdrijf krijgt hierbij de ‘toestemming’ (alsof dat nodig is) om weg te klikken. ‘t Heeft lang genoeg geduurd. ‘k Moet trouwens nog dat boek voor Nederlands lezen…

Van rillen krijg je het koud

In absolute tegenstelling tot wat ik vroeger altijd dacht, is wandelen helemaal niet zo erg. Wandelen is eigenlijk best wel aangenaam. Zeker als het donker is, met muziek in de oren en sneeuw dat vrolijk knispert onder je voeten.

Vrijwillig zou ik nooit van huis naar school en terug zijn gestapt, maar mijn kapotte fiets heeft me ertoe gedwongen. En ik moet zeggen: het is me niet zuur opgebroken.
Ik denk dat ik morgen nét dat ietsje vrolijker ga opstaan.

Edit (de volgende ochtend): Ik neem mijn woorden terug. Opstaan blijft nog altijd niet leuk. Grotendeels zal dat komen omdat mijn kamer dan een temperatuur van 9,3°C bedraagt.
Nog eventjes wachten, en dan vind ik ijspegels aan mijn neus wanneer ik opsta.
Een snelle en goedkope installatie van dubbele beglazing en betere isolatie, iemand?!

Stuck in an alien world

Dit doe ik het liefst: in het donker verhalen schrijven, bij voorkeur met een gigantische koptelefoon op waar lekker luide muziek uit knalt. Bij voorkeur muziek waar ik nog mee kan meezingen/meeroepen ook. ‘t Klinkt niet en ‘t is geen gezicht, maar dit doe ik gewoon graag.

Het voorbije anderhalf uur heb ik mijn hoofd gebroken over ocharme 5 A5-blaadjes papier. Deze blog is – buiten het meezingen – een vorm van pauze nemen.
Jammer wel dat papa thuis is gekomen, want die heeft over een paar dagen examen Spaans en hij heeft er nog niet voor geleerd (en dat noemt zichzelf dan een voorbeeld!). Bijgevolg moet de computer iedere keer ontruimt worden als hij thuiskomt – en thuiskomen doet hij veel. Hij blijft alleen meestal niet zo lang. Vaak zit hij net een halfuur, en dan wordt hij weer opgebeld voor zijn werk. Yay, de computer is weer vrij.

Genoeg pauze voor nu. Ik denk dat mijn hoofd opnieuw leeg genoeg is om het te vullen met waanzinnige alienverhalen.

Badabiem, badaboem…

Kerstmis zit erop; binnenkort is het weer tijd voor vuurwerkspektakels op ‘t Kroonplein (lees: zacht gillend uit de weg duiken voor pijlen die uit hun baan zijn geraakt).
Voor het eerst sinds … jaren? Ooit?… hebben we kerstavond bij de bonma gevierd (familie langs papa’s kant). Het eten was niet zo feestelijk als de andere jaren (bestelde chinees van de vorige dag tegenover een zelfbereide driegangenmaaltijd) maar de sfeer zat er best wel in. Mijn ouders zaten er in het begin echter een beetje gespannen – waarschijnlijk omdat er één homokoppel, één lesbisch koppel en een oude dame met een hond waren, en zij het enige heterokoppel – maar ik heb daar niet veel van gemerkt.

Ik had me voorgenomen niet te vertellen welke cadeau’s er uitgedeeld werden op kerstavond thuis, maar er zat nu toch wel één specialleke tussen. Ons mama vond het namelijk grappig om papa een… spijkerbed te geven. Echt waar; zonder spijkers maar plastiek kan (blijkbaar) héél pijnlijk zijn! De hilariteit was er gelukkig nog… na het eerste kwartier toch.

De verdere stand van zaken: ik ben aan de laatste paar bladzijden bezig van het boek (dat ik dus overtypte in een scriptvorm). Ze zeggen wel: de laatste loodjes wegen het zwaarst, maar ik spreek dat tegen. Ik verkies de laatste bladzijden typen boven alles uitstellen en opnieuw beginnen.
Daarnaast heb ik er bijna een gewoonte van gemaakt op met muziek in mijn oren te gaan slapen. Omdat ik een CD van Paramore heb gekregen (oeps!) luister ik die de komende week nog, daarna ga ik weer de ’shuffle-modus’ gebruiken (liedjes in een willekeurige volgorde afspelen). Iedere keer als er een liedje gedaan is, houdt ik mijn hart weer vast – niet alle liedjes kunnen dienen als slaapliedjes. Toch zoeft er een spontane glimlach om mijn lippen als er een liedje van Once Forsaken begint (wat vaak nogal toeval is, aangezien er maar 3 zijn…).

Wel, iedereen, nog veel feestplezier, niet teveel drinken enzovoort… Tot de volgende!

Neeeeeeee!

Kan je zoveel vrije tijd hebben, dat je geen tijd meer over hebt voor andere dingen?

Ik geloof van wel. De voorbije week (sinds de examens voorbij zijn) heb ik regelmatig gedacht aan alle dingen die ik nog moest doen – helaas is het bij denken gebleven. Al de hele week was ik aan het plannen om een blogje te schrijven, maar het kwam er nooit van. Hoe komt dat dan? Ik had teveel vrije tijd.
Ik kan een hele resem zaken opnoemen die ik nog zou moeten doen: een boek omvormen tot een script, een ‘officiële’ brief sturen naar de auteur van dat boek, liedjes leren van de bigband (waar ik blijkbaar op 23 januari mee moet gaan optreden…), kerstinkopen doen… en ga zo maar verder. Op al die dingen staan een deadline, en ik krijg iedere dag meer het beklemmende gevoel dat ik ze één voor één ga missen.

Nu, de vakantie houdt uiteraard niet enkel negatieve dingen in. Eén: het is vakantie! Twee: mijn zus houdt de hele dag sneeuwballengevechten met die mysterieuze jongen waarvan ze beweert er niets voor te voelen (jaja!). Drie: het sneeuwt (let op: dit is enkel een positief gegeven indien het bestudeerd kan worden door een raam. Er middenin staan heeft al snel negatieve effecten)!

Onverwacht verwacht

‘Geen pint voor de Sint,
omdat die dat véél te lekker vindt!’

Hello, presents! In tegenstelling tot zovele andere tieners van mijn leeftijd, komt bij ons de Sint nog wel langs – hoogstwaarschijnlijk omdat we zó braaf zijn dat zelfs ‘kinderen’ van onze leeftijd nog een extra kadootje verdienen, zeker? *kuch kuch*
In ieder geval, de voorraad marspein, mandarijntjes en speculaas is wederom aangevuld. In onze boekenkast wordt er wederom wanhopig een leeg plaatsje gezocht voor de strip/het boek dat volgens ons mama voor ‘de jeugd’ was, maar toch 18+ blijkt te zijn… Ik moet wel zeggen dat de opbouw van de strip/het boek interessant en in mijn ogen uniek is.
Daarnaast heb ik nieuwe liedjes om op mijn gratis-van-den-Test-Aankoop mp3 te zetten – de soundtracks van New Moon dan nog wel, wie had dat gedacht. Én ik heb nieuw leesvoer (dat ondertussen al helemaal uitgelezen is – het officiële boek bij de film van New Moon dan nog wel, wie had dat gedacht.
Als laatste is onze collectie DVD’s verrijkt door de aanwezigheid van Harry Potter en de Halfbloed Prins. Mijn zus kreeg meteen het idee bepaalde mensen uit te nodigen die hem nog niet hadden gezien/nog eens wilden zien…

Al bij al, een zéér aangename Sinterklaasdag of hoe je het ook weer noemt… Dat kan niet gezegd worden van the day before.
Komt er natuurlijk familie (om de verjaardag van mijn moeder te vieren). Altijd, zonder enige uitzondering, is dat een stressvolle bedoening. Ook deze keer kwamen we er niet onderuit.
Half het huis schoongemaakt, nog laat gezucht over wat we die mensen eigenlijk te eten gingen geven, laat gewinkel om die spulletjes te kopen… Gezucht, gevloek en gescheld: familie laten komen is nooit, zonder enige uitzondering, een aangename bedoening.
Natuurlijk stond er wel ‘aangename’ muziek op, en stond ik wel half te dansen tijdens het late afwassen, maar dat is enkel een afweerreactie. Ik kon het niet veroorloven om onder de stress te breken wanneer ik er nog vele uren presentabel uit moest zien. Buh.
Uiteindelijk was het best aangenaam geworden en heb ik me best wel vermaakt, maar voor mijn part hadden ze weg mogen blijven.
Ik heb het er niet voor over.

Buh.

‘t Zijn weeral examens. Joepie. Zucht.

Oké, nee, dat is niet het gevoel dat ik bij examens heb. Bij examens ben ik langdurig opgewekt, heb minder stress dan doorheen de rest van het jaar (behalve vakanties, uiteraard) en doe toch wat ik hoor te doen: studeren. En dan heb je nog de pauzes tússen het studeren, waar je nog allerlei nuttige dingen kan doen. Bijvoorbeeld: de voorbije 5 uren (sjah, wat een pauze) heb ik gespendeerd aan het maken van mijn eindwerk AMC (Algemene MuziekCultuur). Die moet pas klaar zijn op 27 april, maar de kans is groot dat uitstel in dit geval zeker afstel is.

Het vreemdste van al: onlangs nog moesten we voor COC (Clash of Cultures; projecturen op school) een paper samenstellen. Groepjes van 4, minstens 20 blz. Ieder 5 bladzijden dus. Het was nog een last-minute-titanenwerk om aan 20 blz. te komen, dat gepaard ging met uitzonderlijk veel gevloek.
Wat zie je dan natuurlijk wanneer je ongeveer hetzelfde moet doen voor AMC? Je geraakt gemakkelijk aan 12 blz. en begint dingen te schrappen omdat je anders teveel werk gaat verzetten – slechts 10 blz. waren verplicht.

Allez, de dees ier gaat haar laatste zinnetjes typen.

Whii – hii – hii!

Dat was het dan. Woensdag 18 november: Twilight Night. Metropolis.

‘Wel, hoe was het dan?’ zal je wel denken (of niet, hangt zo’n beetje af van hoe sterk je je een mening hebt gevormd rond het concept Twilight).

Wel…
Het was ge-wél-dig! Ik kan er niet zeker van zijn omdat ik bij lange na niet alle films ooit heb gezien, maar volgens mij was dit de beste verfilming ooit. In tegenstelling tot de verfilmingen van de Harry Potter-boeken worden hier de belangrijkste stukken wél vertoond (wat een enorme teleurstelling was bij de HP-boeken), en hoe!
De sfeer die er in de zaal heerste, en zelfs daarbuiten, was… pure opwinding. Mijn vriendin en ik voelden ons daar perfect in thuis. Enkele eerder gênante dingen als je stemcontrole verliezen (beetje veel druk op gezet, ‘k begon half te piepen op een bepaald moment) en een huppeldansje doen tussen een massa mensen werden verbazingwekkend goed geaccepteerd. Misschien hebben twintigers gewoon meer controle dan tieners over het algemeen? 
Om 22 uur zat de zaal prop, prop vol. Om de spanning nog ietje meer in de extreme richting te trekken vloog er nog een cameraploeg binnen en moesten we maar liefst 40 extra minuten wachten voor het ‘opwarmertje’ begon.
De lichten gingen uit – gejoel, geklap en opgelucht gelach.
De reclame begon – gezucht, gemopper en genars met de tanden.
De film begon – uitzinnig gelach en een spontaan applaus (van enkelingen dan toch).
In een cinema is er zoveel meer magie aan een film, ik had het moeten weten. Ik had er rekening mee moeten houden, ik weet het.
En toch was ik weer helemaal in de ban van de film, net zoals de tweede keer – tijdens de eerste keer was ik nog niet echt ‘verslaafd’. Nee, dat was de schuld van de boeken.
Maar ik kon er mijn hoofd nog net genoeg bijhouden om de reacties van het publiek te meten. Niet dat je er naast kon kijken – er werd regelmatig luidop gelachen en gegniffeld. En ik gniffelde gewoon gezellig mee. Leuk, zo’n hechte sfeer in een cinema. Een bende twilightfans bijeen, dat voelde je gewoon.

Toen Twilight (het opwarmertje) gedaan was, had ik het gevoel dat dat het doel was waar iedereen voor gekomen was. Zoveel spanning en opwinding, gebeurt dat niet alleen bij de eerste 10x dat je de film ziet? Dat gevoel hoorde bij de hoofdact…

Maar natuurlijk was dat niet het doel. Nee, het beste moest nog komen. New Moon. New Moo-oon.
Tijdens de pauze spurtte driekwart van de zaal naar de toiletten. Ik kon de eersten alleen maar benijden – een hele liter cola opdrinken begin je na twee uur toch wel te voelen.
‘t Was eens gratis, een primeur in Metropolis. Mocht ook wel, aangezien je maar liefst € 15 moest neertellen voor een stoel.

Een heel nieuw soort opwinding overspoelde me, wanneer ik terug in mijn stoeltje zat. Opwinding voor het veelbelovende onbekende.
Voor de personen die de film nog willen zien zonder alle details te weten, zal ik zwijgen. Voeg in: proberen te. De 5e humane b’ers hebben helaas al teveel spoilers gehoord om nog een objectief oordeel te vellen. In ieder geval.

*lichte spoilers, sorry *
In het kort: het was beter dan gehoopt. Daar zorgden de verhaallijn en de ontblote bovenlichamen wel voor. Jummie.
Twee van mijn lievelingsstukjes van het boek zijn weggelaten, maar ze waren eigenlijk niet zo belangrijk – gewoon leuk. De laatste 3 blz. van het boek (ongeveer, een ruwe schatting) zijn weggelaten, en sommige ‘gevoelens’ zijn niet sterk genoeg tot uitdrukking gekomen, mijns inziens. Andere zijn dan weer wel van in het begin duidelijk gemaakt. Prachtig.
Aangezien ik bij ieder ding waarover ik typ een beeld krijg, maar dat niet aan jullie wil/mag tonen, kan het best zijn dat ik vaag blijf. Geweldig. Missie geslaagd.

Ik ga het hierbij laten. In zekere zin hoop ik dat ik sommigen heb kunnen overtuigen de film te gaan kijken – het is écht wel de moeite waard. Succes aan diegenen die gaan kijken en nu bijtend op de lippen de dagen aftellen. Been there, done that. Twee hele weken lang. Excruciating.

Nog even een klein PS’je: mocht iemand op televisie beelden zien van de Twilight Night, laat het me weten. Leuke herinnering, plús het zou best eens kunnen dat ik er ergens op sta. Altijd ‘cool’ om jezelf op televisie te zien.

Burn, baby, burn

De vakantie zit er alweer bijna op, en ik kijk er naar met gemengde gevoelens: aan de ene kant wil ik dolgraag dat het oneindig herhaald wordt; aan de andere kan het niet snel genoeg gedaan zijn.

Ik zou met de deur in huis kunnen vallen en jullie direct laten weten hoe dat komt, maar dan zou ik de hele tijd van de hak op de tak moeten springen. Leun lekker achterover en get yourself a cookie, want hier komt een kort verhaaltje!

De voorbije maanden ben ik (volgens mij) veel socialer geworden. Dat heeft er hoogstwaarschijnlijk toe geleid dat ik een nachtje ging logeren bij S., die ik tijdens mijn animatorcursus van de speelpleinen heb leren kennen. Het plan was om een filmmarathon te houden, redelijk vroeg te gaan slapen, (veel te) vroeg weer op te staan, samen met S. naar de kapper voor een permanent te gaan en daarna nog een filmpje mee te pikken in de Metropolis.
Uiteindelijk hebben we 4 films gezien (Tristan & Isolde, Casanova, A Walk to Remember en Twilight, uiteraard), die allemaal min of meer huilfilms waren. Naar (goede of niet zo goede, beslis jij maar) gewoonte heb ik geen traan gelaten (wat mijn moeder ertoe gebracht heeft te vragen of ik emotieloos was). Gaan slapen om 12 uur, opgestaan rond 8 uur. Drie uur lang bij de kapper zitten wachten tot S.’ haar gedaan was en met de bus naar de Metropolis gereden.
Cola en Ben & Jerry’s gekocht (jummie) en gesetteld voor anderhalf uur vampieren met Cirque du Freak: the vampire’s assistant. Maar toen…

Na een half uur zwart beeld (blijkbaar gebeurt het wel vaker dat films te laat beginnen) begonnen de spotjes voor andere films. Komt daar ineens een beeld van een welbekende vampier op dat scherm te staan, zeker. Edward Cullen. Na luidruchtig een hap lucht in te zuigen en S. een por in de ribben te geven, bleef ik als gebiologeerd naar de beelden kijken. Ik ben er niet volledig zeker van wat mijn gezichtsuitdrukking was, maar ik gok in de richting van verlangend en gepijnigd.

Eén ding stond vast: dat tripje naar de Metropolis kon al niet meer stuk. Cirque du Freak was goed, maar niets kon tegen een spotje voor New Moon op.
Tevreden en verzadigd verlieten we de zaal. In de hal stond een groep twaalfjarigen op kinderliedjes te dansen. Ik sms’te mijn moeder met de vraag me te komen halen, tegelijk met de schuldige gedachte dat S. de 45′ lange rit terug naar huis alleen zou moeten doen.
We waren bijna aan de deuren die ons van de ijzige kou scheidde, toen ik het opmerkte. Tegen een paal leunde een gigantisch bord: 18/11, Twilight Night. Op een woensdagavond om 22u begon Twilight (om in de stemming te komen), om 00.01 New Moon. Een hartverscheurend gevoel brak door het oppervlak van de stille wateren die mijn persoontje vormden. Hier wilde ik bij zijn. Ik wilde niet horen van alle anderen hoe goed de film wel was, ik wilde er gewoon eens zélf zijn, als één van de eersten. Hoewel ik natuurlijk wist dat dat onmogelijk was: op een schooldag zo laat wegblijven, dat was uit den boze. Maar toch… een nee had ik, een ja kon ik krijgen…

Het was verrassend gemakkelijk om mijn moeder te overtuigen me te laten gaan. Een beetje hyperkinetisch doen wanneer het over Twilight en New Moon ging, zonder voorwaarden zeggen dat je daar ontzettend graag naartoe zou willen gaan… en haar uiteraard overvloedig bedanken wanneer ik de toestemming had. Er borrelden spontaan enkele tranen van blijdschap op  – van een once-in-a-lifetime-experience gesproken…
Enkele van mijn vrienden zouden me voor gek verklaren, mochten ze het gezien hebben. Volgens mij doen ze dat nu trouwens ook al…

Als klap op de vuurpijl had S. de volgende dag ook toestemming om te gaan. Tickets reserveren op een mooi plaatsje, et voilá!
Ik weet wel dat het niet gezond voor me is. Ik kan nu twee weken verlangen naar de film, en wanneer die gedaan is zal ik misschien weer in het zwarte gat vallen. Maar eerlijk gezegd vind ik dat wel een redelijke prijs. Enkele weken een zwart gat voor twee weken springerig zijn en enkele uren perfectheid… tuurlijk, waarom niet?

*huppeldansje*

PS: Ik ben mij ervan bewust dat het ‘Metropolis’ is en niet ‘de Metropolis’. Dit heb ik echter gedaan uit pure gewoonte. Met dank aan het licht Antwerps dialect.